اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٥٢ - غيبت و كارهاى اطّلاعاتى

مى‌شود، بايستى بر جزئيات مسئلۀ غيبت وقوف كامل داشته و مرز بين حرمت، جواز و حتّى وجوب بيان عيوب ديگران را در موارد مختلف بداند، تا ضمن شناخت دقيق وظيفۀ خود و عمل به آن دچار افراط يا تفريط نگردد.

يك عنصر اطّلاعاتى چشم و گوش نظام حكومتى است. او نمى‌تواند همچون افراد عادى از شنيدن و ديدن عيوب و لغزشهاى افراد، چشم و گوش فرو بندد و آنچه از افراد گوناگون مى‌بيند يا مى‌شنود حمل بر صحّت كند و بگويد ان‌شاءاللّه مسئله مهمى نبوده و طرف منظور بدى نداشته است. او حقّ ندارد از بيم آنكه مبادامرتكب غيبت و تجسّس شود، از تعقيب موارد مشكوكى كه از افراد و جمعيّتها مى‌بيند، خوددارى ورزد و آنها را به مراجع مافوق خود گزارش نكند.

ولى در عين حال، صرف عضويّت او در يك نهاد اطّلاعاتى موجب نمى‌شود كه آنچه از اسرار و عيوب شخصى افراد را كشف مى‌كند، گرچه ارتباطى به جامعه نداشته و زيانى براى عموم مردم و نظام اسلامى ندارد، در سطح اجتماع منتشر سازد و براى هر كس اعمّ از مسئولان مربوط و افراد عادى بازگو كند و بدون جهت آبروى مردم مسلمانى را كه پيامبر اكرم(ص) حفظ و حرمت آن را از احترام كعبه برتر مى‌دانست، بريزد. [١]