اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٦٣ - ج - تهمت به مردم

ب - بهتان به پيامبر(ص)

مخالفان اديان الهى در بسيارى از زمانها با حربۀ شايعه و تهمت به جوسازى عليه پيامبران الهى پرداخته و تلاش كرده‌اند كه چهره‌هاى زيبا و اخلاق نيكوى آن مردان خدا را با تهمت و افترا مشوّه جلوه دهند تا مردم را از گرايش به دين خدا باز دارند و خود بتوانند آنها را استعمار كنند و تحت فرمان خويش نگه دارند؛ مرفّهين بى‌درد و مترفين بطور معمول مرتكب چنين كار زشتى شده‌اند و رسولان الهى را بدان آزرده‌اند.

آتش اين پديدۀ زشت اجتماعى، حتى دامان پاك اسلام و پيامبر بزرگ آن را نيز گرفت و مشركان مكّه نسبتهاى زننده‌اى چون: ساحر، كذّاب، كاهن، مجنون، شاعر [١] و... به آن شخصيّت بى‌نظير دادند تا از رشد سريع اسلام و افزايش مسلمانان جلوگيرى نمايند.

ج - تهمت به مردم

اين نوع از تهمت بيشتر براى اغراض شخصى و انتقام از دشمن به كار گرفته مى‌شود و در ميان همۀ ملتها و در هر كوى و برزنى ممكن است اتفاق بيفتد و به دو گونه صورت مى‌گيرد.

١. تهمت زننده جرمى مرتكب نشده جز اينكه ديگرى را به صفت يا كار زشتى متّهم كرده است.