اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٣٣ - ١ ياد خدا

ملّت مى‌اندازد كه در تاريخ، نمونه‌هاى آن قابل شمارش نيست. طبيعت منافق، بدخواهى و سيه‌روزى ملّت است و در همان مسير نيز گام برمى‌دارد و هرگز مايل به خوشبختى و سعادت مردم نخواهد شد. امام صادق(ع) در اين باره مى‌فرمايد:

اِنَّ الْمُنٰافِقَ لاٰ يَرْغَبُ فيٰٖما سَعِدَ بِهِ الْمُؤْمِنُونَ. [١]

منافق به آنچه مايۀ سعادت مؤمنان است، رغبتى ندارد.

پيشگيرى و درمان

آنچه ياد شد، تنها گوشه‌اى از زشتيها و مفاسد بى‌شمار نفاق را ترسيم كرد و همين اندك نيز براى عبرت و آموزش كافى است كه مؤمن واقعى را به انديشه و عمل وادارد تا از گوهر ايمان خويش، در هر شرايطى، به نيكى پاسدارى كند و آن را از آلوده شدن به ويروس كشندۀ نفاق مصون بدارد. بدين منظور، پيشنهادهاى زير بسيار راهگشاست:

١. ياد خدا

ياد پيوستۀ خدا در گفتار و كردار، ايمان بنده را بيمه مى‌كند و با پيوند او به منبع خير و نيكى، راه نفوذ نفاق را به دل باصفاى او مى‌بندد و سراب اغواگر مادّه‌پرستى، دنيا طلبى و مقام جويى را از جلو چشمانش محو و نابود مى‌كند. از اين رو مولاى مؤمنان، على(ع) مى‌فرمايد: