اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٦٩ - ب - فردى

ب - فردى

آتش تهمت بيش از آنكه به ديگران ضرر رساند، دامن صاحب خويش را مى‌سوزاند و هستى تهمت زننده را نشانه مى‌رود؛ او علاوه بر اينكه در همۀ پيامدهاى اجتماعى بهتان شريك مردم است، به قهر و غضب الهى نيز گرفتار شده، به تنهايى بار گناه انجام داده را بر دوش مى‌كشد و وبال آن را تحمل مى‌كند، از جمله:

١. لعن و نفرين الهى: قرآن مجيد كسانى را كه به زنان پاكدامن تهمت عمل زشت مى‌زنند لعنت كرده است:

اِنَّ الَّذيٖنَ يَرْمُونَ الُْمحْصَنٰاتِ الْغٰافِلاٰتِ الْمُؤْمِنٰاتِ لُعِنُوا فِى الدُّنْيٰا وَالْاٰخِرَةِ... . [١]

كسانى كه به زنانِ پاكدامنِ بى‌خبرِ مؤمن تهمت مى‌زنند، در دنيا و آخرت لعنت مى‌شوند.

٢. بى‌ايمانى: نابخردانى كه در محضر خدا و برخلاف خواست او به بندگان بى‌گناهش بهتان مى‌زنند يا به خدا و پيامبرش افترا مى‌بندند، در واقع بى‌ايمانى خويش را ثابت مى‌كنند و با غوطه خوردن در مرداب گناه، جامۀ ايمان را از تن درآورده‌اند. امام صادق(ع) فرمود:

اِذَا اتَّهَمَ الْمُؤْمِنُ اخٰاهُ انْمٰاثَ الْايٖمٰانُ مِنْ قَلْبِهِ كَمٰا يَنْٰماثُ الْمِلْحُ فِى الْمٰاءِ. [٢]

وقتى مؤمنى به برادرش تهمت مى‌زند، ايمان از دلش رخت برمى‌بندد چنان كه نمك در آب ذوب مى‌شود.