فقه انضباطی - تقی زاده اکبری،علی - الصفحة ٢٣٣ - ضرورت رفتار انسانی با اسیران و مجروحان دشمن

مسلمانان از هنگامى كه اين سخن را شنيدند گاه غذاى خود را به اسير مى‌دادند و او را بر خويشتن مقدم مى‌شمردند. [١]

٢- امام على ٧ مى‌فرمايد:

اطعام الاسير و الاحسان اليه حق واجب و ان قتلته من الغد.

غذا دادن به اسير و نيكى به او، حق واجبى است هر چند بنا باشد كه فردا او را اعدام كنى. [٢]

٣- امام صادق ٧ نيز در اين باره مى‌فرمايد:

اطعام الاسير حق على من اسره، و ان كان يراد من الغد قتله، فانه ينبغى ان يطعم و سيقى و يرفق به كافراً كان او غيره. [٣]

غذا دادن به اسير حقى به گردن اسير گيرنده او است هر چند بنا باشد كه فردا او اعدام شود. پس شايسته است كه به اسير غذا و آب داده شود و با او مهربانى گردد خواه كافر باشد يا غير كافر.

٤- امام سجاد ٧ مى‌فرمايد:

اذا اخذت اسيراً فعجز عن المشى و ليس معك محمل فارسله و لا تقتله فانك لا تدرى ما حكم الامام فيه. [٤]

هنگامى كه اسيرى گرفتى و او را با خود مى‌آورى، اگر از راه رفتن ناتوان شود و مركبى براى حمل او ندارى او را رها كن و به قتل مرسان؛ چرا كه نمى‌دانى هنگامى كه او را نزد امام آوردى، چه حكمى درباره او خواهد كرد.

ج- سيره:

١- در حالات پيشوايان اسلام در تاريخ آمده است كه آنها از همان غذايى كه خود مى‌خوردند، به اسيران مى‌دادند. [٥]

[١] . تفسير نمونه، ج ٢٥، ص ٣٥٤ به نقل از كامل ابن اثير، ج ٢، ١٣١.

[٢] . وسائل الشيعه، ج ١١، ص ٦٩

[٣] . همان، ص ٦٨.

[٤] . فروع كافى، ج ٥، ص ٣٥.

[٥] . تفسير نمونه، ج ٢١، ص ٤١٢