فقه انضباطی - تقی زاده اکبری،علی - الصفحة ١٣٦ - ضرورت رعایت صرفه جویی و پرهیز از اسراف و تبذیر

ب- روايات:

١- پيامبر ٦: الاقتصاد ... جزء من بضع و عشرين جزءاً من النبوّة. [١]

صرفه جويى و ميانه روى جزئى از بيست و اندى جزء نبوت است.

٢- نشانه اسرافكار چهار چيز است: به كارهاى باطل مى‌نازد، آنچه را فراخور حالش نيست مى‌خورد، در كارهاى خير بى رغبت است و هر كس را كه بدو سودى نرساند، انكار مى‌كند. [٢]

٣- امام على ٧: الاقتصاد ينمى القليل، الاسراف يغنى الجزيل. [٣]

ميانه روى، مال اندك را افزون مى‌كند و اسراف، مال فراوان را به فنا مى‌برد.

٤- من صحب الاقتصاد ودامت صحبته الغنى له، وجبر الاقتصاد فقره و خلله. [٤]

هر كه با ميانه روى همنشين شد، همنشينى توانگرى با او دوام يافت و ميانه روى، فقر و كاستى او را جبران كرد.

٥- ويح المسرف، ما ابعده عن صلاح نفسه واستدراك امره. [٥]

بيچاره اسرافكار! چه دور است از اصلاح نفس و جبران كردن كار خود.

٦- من اقتصد فى الغنى والفقر فقد استعدّ لنوائب الدهر. [٦]

هر كه هنگام توانگرى و تهيدستى ميانه روى كند، خود را در برابر حوادث سخت روزگار آماده كرده است.

٧- امام صادق ٧: انّ القصد امر يحبّه‌اللَّه عزوجل وان السرف (امر) يبغضه (اللَّه‌عزوجل). [٧]

ميانه روى چيزى است كه خداى عزوجل آن را دوست دارد و اسراف امرى است كه خداى عزوجل، از آن نفرت دارد.

[١] . ميزان الحكمة، ج ١٠، حديث ١٦٧٣٣

[٢] . همان، ج ٥، حديث ٨٤٨٩

[٣] . همان، ج ١٠، حديث ١٦٧١٧

[٤] . همان، حديث ١٦٧٢٢

[٥] . همان، ج ٥، حديث ٨٤٧٥

[٦] . همان، ج ١٠، حديث ١٦٧٢٥

[٧] . همان، حديث ١٦٧٣٢