فقه انضباطی - تقی زاده اکبری،علی - الصفحة ٢١٠ - ضرورت پرهیز از تخلف از جنگ

افراد با ايمانى كه بدون بيمارى و ناراحتى از جهاد بازنشستند با مجاهدانى كه در راه خدا با مال و جان خود جهاد كردند يكسان نيستند. خداوند مجاهدانى را كه با مال و جان خود جهاد نمودند بر قاعدان برترى بخشيده است. [١]

٢- خداوند با ملامت و سرزنش تخلف كنندگان از جنگ مى‌فرمايد:

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! چرا هنگامى كه به شما گفته مى‌شود به سوى جهاد در راه خدا حركت كنيد، بر زمين سنگينى مى‌كنيد و سستى به خرج مى‌دهيد؟! آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شده‌ايد با اينكه متاع زندگى دنيا در برابر آخرت چيز كمى بيش نيست؟! [٢]

٣- خداوند به دنبال سرزنش مذكور، متخلفين از جنگ را تهديد كرده، مى‌فرمايد:

اگر (به سوى ميدان جهاد) حركت نكنيد شما را مجازات دردناكى مى‌كند و گروه ديگرى غير از شما را به جاى شما قرار مى‌دهد، و هيچ زيانى به او نمى‌رسانيد و خداوند بر هر چيزى توانا است. [٣]

٤- خداوند در آيات ٨٦ تا ٨٨ سوره توبه، تخلف از جهاد به بهانه‌هاى واهى را از اوصاف منافقان بر مى‌شمرد.

٥- خداوند درباره نحوه رفتار مؤمنان با متخلفين از جنگ مى‌فرمايد:

از آنها روى گردانيد؛ چرا كه آنها پليدند و جايگاهشان دوزخ است، به كيفر اعمالى كه انجام مى‌دادند. [٤]

٦- در شأن نزول آيه ١١٨ سوره توبه آمده است كه اين آيه درباره سه نفر از مسلمانان نازل شده است، به اين‌ترتيب كه اينان از شركت در جنگ تبوك و حركت به‌همراه پيامبر ٦ سر باز زدند؛ ولى اين به دليل آن نبود كه جزء منافقان باشند، بلكه به دليل سستى و تنبلى بود

[١] . سوره نساء، ٩٥.

[٢] . سوره توبه، ٣٨.

[٣] . توبه، ٣٩.

[٤] . توبه، ٩٥.