نبوت خاصه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٩

است. قرآن مى‌فرمايد:
«انَّما انْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» «١» همانا تو بيم‌دهنده‌اى (پيامبرى) هستى و براى هر قومى هدايتگرى است.
پس از ختم نبوّت ضرورت وجود هدايتگران الهى باقى است، اما ضرورتى ندارد كه اين هدايتگران پيامبر باشند، از اين رو وجود امامان معصوم (ع) معرفى شده از ناحيه پيامبر اين نياز را تأمين مى‌كند.
پيامبر اكرم (ص) فرمود:
«انّى‌ تارِكٌ فيكُمُ الثِّقْلَيْنِ كِتابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتى‌ ما انْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا أَبَداً وَلَنْ يَفْتَرِقا » «٢» همانا ميان شما دو يادگار گرانبها مى‌گذارم، كتاب خدا و عترتم را، تا هنگامى كه به آن دو چنگ زنيد، هرگز گمراه نخواهيد شد واين دو هرگز جدا نخواهند شد پس به عقيده شيعه، امامان معصوم (ع) پس از پيامبر اكرم (ص) همان وظيفه تبليغى پيامبران را به خوبى ايفا مى‌كنند و در غيبت آنان علما و دانشمندان دينى با استفاده از بيانات آنان وظايف دينى مردم را روشن مى‌كنند.
پرسش سوّم: با توجه به اينكه هيچ چيزى در اين جهان- و از جمله شرايط اجتماعى انسانها و مسائل ديگر بشرى- پايدار و ثابت نيست، چگونه مى‌توان يك شريعت ثابت و قانون دائم براى انسانها قرار داد؟
پاسخ: ابتدا بايد دانست كه همه چيز در اين جهان ناپايدار نيست بلكه تغييرات در جهان ماده است نه در مجردات. علاوه بر اين، تغييرات در جهان ماده نيز به معناى تغيير پديده‌هاست نه تغيير قانونمنديها. پس آنچه همواره در تغيير و تحول است، ماده و تركيبات مادّى جهان است، امّا قوانين نظامها، خواه نظامهاى طبيعى و يا نظامهاى اجتماعى منطبق بر نواميس طبيعى، مشمول اين قانون نيست. ستارگان و منظومه شمسى‌