نبوت خاصه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٤

١- پيامبر اكرم (ص) هنگام حركت به سوى تبوك اميرالمؤمنين على (ع) را براى مقابله با توطئه‌هاى احتمالى منافقين و دشمنان اسلام و حراست از شهر به عنوان جانشين خود در مدينه گذاشت. اما مخالفان كه نقشه‌هاى خود را با حضور على (ع) نقش بر آب ديدند، شايعه پراكنى پيرامون شخصيّت على (ع) و اتّهام فرار و سستى آن حضرت از شركت در جنگ را مطرح ساختند. على (ع) نزد پيامبر (ص) آمد و گزارش سخنان نابجاى آنان را به حضرت داد. پيامبر (ص) در مقام تأييد و موقعيّت على (ع) فرمود: به مدينه برگرد تو خليفه من در ميان اهلبيت، خانه هجرت و قوم من هستى، آنگاه فرمود:
«اما تَرْضى‌ انْ تَكُونَ مِنّى‌ بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى‌ الّا انَّهُ لانَبِىَّ بَعْدى‌» «١» آيا خوشنود نيستى كه نسبت تو به من همانند منزلت هارون به موسى باشد. جز اينكه پيامبرى پس از من نيست.
اين روايات ضمن اين كه مقام والاى «امامت على (ع)» را بيان كرده، موضوع نبوّت بعد از خود را نيز نفى نموده است.
٢- حضرت على (ع) هنگام غسل و تجهيز بدن رسول خدا (ص) فرمود:
«بِابى‌ انْتَ وَ امّى‌ يا رَسُولَ اللَّهِ لَقَدِ انْقَطَعَ بِمَوْتِكَ ما لَمْ يَنْقَطِعْ بِمَوْتِ غَيْرِكَ مِنَ النُّبُوَّةِ وَالْانْباءِ وَ اخْبارِ السَّماءِ» «٢» پدر و مادرم فداى تو اى رسول خدا! به تحقيق با مرگ تو قطع شد آنچه با مرگ غير تو قطع نشده بود، و آن نبوّت و خبر دادن از آسمان است.