نبوت خاصه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٧
درس هشتم: وجوه اعجاز قرآن (٦)
قرآن، درياى بيكران يكى از ويژگيهاى قرآن، عمق و ژرفاى علوم و معارف آن است. با اينكه چهارده قرن از تاريخ نزول آن مىگذرد و در هر عصرى صدها دانشمند روى آيات و مفاهيم و معانى آن كار كرده و تفسيرهايى به صورتهاى گوناگون بر آن نوشتهاند، باز هم دانشمندان امروز از بررسى آيات قرآن، حقايقى را در زمينههاى مختلف علوم و معارف كشف مىكنند كه دانشمندان گذشته كمتر به آن رسيدهاند. اين، يكى از خصايص قرآن است كه در ديگر كتابهاى آسمانى و نوشتههاى بشرى وجود ندارد.
گويى قرآن، نسخه دوّم جهان طبيعت است كه هر چه بينشها وسيعتر و ديدهها عميقتر گردد و هر چه درباره آن، تحقيقات و مطالعات زيادترى انجام گيرد، رموز و اسرار آن تجلى بيشترى يافته، حقايق تازهاى از آن تراوش مىشود.
از كتابى كه از جانب خداى نامتناهى، براى هدايت بشر فرستاده شده است، جز اين انتظار نيست. كتاب او بايد بسان خود او «نامتناهى» باشد و در نماياندن انتساب خود به مبدأ جهان، به دليل و برهان نياز نداشته باشد.
پيامبر گرامى اسلام در سخنان خود به خصيصه «نهايت ناپذيرى» قرآن اشاره كرده، فرمود:
«ظاهِرُهُ أَنيقٌ وَ باطِنُهُ عَميقٌ لَهُ نُجُومٌ وَ عَلى نُجُومِهِ نُجُومٌ لاتُحْصى عَجائِبُهُ وَ لاتُبْلى غَرائِبُهُ» «١»