نبوت خاصه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٨
قرآن ظاهرى زيبا و باطنى عميق دارد، براى آن ستارگانى و براى ستارگانش ستارگانى است، شگفتيهاى آن پايان نمىپذيرد و عجايب و اسرارنهفته آن كهنه نمىشود.
امير مؤمنان على (عليهالسّلام) نيز در يكى از خطبههابه اين خصوصيت اشاره كرده، مىفرمايد:
«سِراجاً لاتَخْبُو تَوَقُّدُهُ وَ بَحْراً لايُدْرَكُ قَعْرُهُ» «١» قرآن مشعل فروزانى است كه فروغ و تابش آن به خاموشى نمىگرايد و درياى عميقى است كه فكر بشر به ژرفاى آن نمىرسد.
اين حقيقت، امروز براى دانشمندان بطور كامل ملموس است و هر روز حقايق تازهترى از قرآن كشف مىكنند. شخصى از امام هشتم على بن موسى الرضا عليه السلام پرسيد: چرا قرآن پيوسته طراوت و تازگى دارد و انس و ممارست با قرآن و تلاوت و خواندن آن، مايه كهنگى آن نمىگردد؟ آن حضرت در پاسخ فرمود:
«انَّ اللَّهَ تَعالى لَمْ يَجْعَلْهُ لِزَمانٍ دُونَ زَمانٍ وَ لالِناسٍ دُونَ ناسٍ فَهُوَ فى كُلِّ زَمانٍ جَديدٌ وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌ الى يَوْمِ الْقِيامَةِ» «٢» براى اينكه خدا قرآن را براى زمان مخصوص و محدودى يا گروه معينى قرار نداده است. از اين جهت، قرآن در هر زمان و نزد تمام اقوام تا روز رستاخيز، تازه است.
قرآن كتاب علوم طبيعى نيست قرآن كتاب علوم طبيعى نيست و به منظور تدريس آن دسته از علوم و فنون زندگى كه بشر به نيروى تفكّر مىتواند به آنها دست يابد نازل نشده است. پيامبر اسلام هرگز براى اين مبعوث نگرديده كه علوم فيزيك يا شيمى يا ديگر مسائل رياضى و نجومى و فلكى را به مابياموزد، زيرا قرآن همان طور كه خود را معرفى كرده، كتاب هدايت و تربيت است و هدف از نزول آن، رهبرى بشر به سوى خدا و رستاخيز و فضايل اخلاقى و سجاياى