نبوت خاصه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧
درس سوّم: وجوه اعجاز قرآن (١)
دانشمندان اسلامى، قرآن را از جهات مختلفى معجزه مىدانند، مانند: فصاحت و بلاغت شگفتانگيز، قوانين محكم و استوار، گزارشهاى غيبى، عقايد و معارف عقلى، علوم بشرى و ... كه در اين نوشته برخى از موارد آن را بررسى خواهيم كرد.
اعجاز قرآن از نظر فصاحت و بلاغت زيبايى لفظ، شيوايى اسلوب و هماهنگى آيات قرآن كاملًا بىنظير است و سيماى ظاهرى آن نه مانند شعر داراى وزن و قافيه و تخيّلات شعرى است، و نه مانند نثر معمولى، از هر قيدى خالى است، بلكه داراى انسجام و فواصل خاصّى است كه آن را از دايره نثر معروف بيرون برده است.
قرآن معانى بلند را با الفاظى زيبا، بدون اينكه لفظ را فداى معنا يا معنا را فداى لفظ نمايد، با سبكى كاملًا ممتاز و زيبا بيان مىكند.
هر گاه شاعر يا نويسندهاى عبارت يا داستانى را تكرار كند، لطف و زيبايى كلام، بر اثر تكرار از بين مىرود ولى قرآن گاهى با عباراتى فشرده و موجز و گاهى مبسوط و گسترده، از سرگذشت پيامبران يا از صفات مبدأ و خصوصيات معاد، بطور كلى سخن مىگويد و هرگز لطمهاى به لطافت و زيبايى آن وارد نمىشود.
قرآن ضمن تحدّى خود، فصيحان و بليغان را نيز براى مقابله به مثل دعوت نموده است. اينك به داورى آنان در مورد فصاحت و بلاغت قرآن گوش فرامىدهيم: