ديگر، قائم به او هستند، هيچگاه خواب سبك و سنگين او را فرانمى‌گيرد، آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن اوست.» «١» «ديدگان او را درك نمى‌كنند، او ديدگان را درك مى‌كند و او نافذ در اشياء و باخبر از دقايق موجودات و آگاه (از همه چيز) است.» «٢» قرآن پيامبران را اين چنين توصيف مى‌كند:
«به يادآر هنگامى كه ابراهيم به پدر و قوم خود گفت: من از آنچه شما مى‌پرستيد، بيزارم مگر از خدايى كه مرا آفريد.» «٣» «عيسى (در گهواره) گفت: من بنده خدايم او كتاب به من داده و مرا پيامبر قرار داده است.» «٤» «و در اين كتاب از موسى ياد كن كه او مخلص بود و رسول و پيامبرى والا مقام.» «٥» «و در اين كتاب از ادريس ياد كن، او بسيار راستگو و پيامبرى (بزرگ) بود.» «٦» «و زكريا و يحيى و عيسى و الياس، همگى از افراد صالح بودند.» «٧» چنانكه مى‌بينيم قرآن در توصيف پيامبران آنان را با هر نوع صفت نيك انسانى كه شايسته آنهاست و لازمه پيامبرى مى‌باشد، ياد مى‌كند و فضاى اخلاقى رابراى آنان ثابت مى‌داند.
مرورى بر مطالب عهدين‌ عهدين در توصيف پيامبران آنان را از عاليترين مقام انسانيت به پست‌ترين مراحل تنزل داده است كه نمونه‌هايى را يادآور مى‌شويم:
«دختر بزرگ (لوط) به [خواهر] كوچك گفت: پدر ما پير شده و مردى بر روى زمين نيست كه‌