نبوت خاصه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٧

ج- در همان روزها كه روميان بر آتش پرستان پيروز مى‌گردند مسلمانان نيز بر دشمنان پيروز مى‌شوند؛ چنان كه مى‌فرمايد: در چنين روزى افراد با ايمان با نصرت و كمكهاى خداوندى خوشحال مى‌شوند. مقصود از اين خوشحالى كمك الهى به مسلمانان و پيروزى در جنگ بدر است كه همزمان با پيروزى روم اتفاق افتاد.
د- قرآن مجيد اين پيشگويى را با قاطعيت بيان مى‌كند و آن را وعده تخلّف‌ناپذير خدا مى‌داند، آنجاكه مى‌فرمايد: اين وعده قطعى خداست وخداوند از وعده خودتخلّف نمى‌كند.
اكنون بايد ديد پيامبر گرامى (ص) گزارش اين پيروزى نزديك را با قاطعيت تزلزل‌ناپذير، از كجا تحصيل كرده است؟ آيا عقل وانصاف اجازه مى‌دهد كه آن را در رديف پيشگويى كاهنان و ساحران و سياستمداران و مفسران سياسى بدانيم يا اينكه بايد چنين گزارشهاى دقيقى را آن هم در زمينه‌اى كه قراين و شواهد بر چنين پيشگويى گواهى نمى‌داد، به ارتباط وى با جهان غيب، و علم وسيع خداوند مرتبط بدانيم؟ چنين شخصى بطور قطع در ادعاى نبوّت خود صادق و راستگو خواهد بود.
٢- برگشت پيامبر به زادگاه خود قريش براى خاموش كردن مشعل فروزان هدايت، نقشه‌ها كشيده و توطئه‌ها مى‌چيدند. سرانجام، تصميم گرفتند به دست چهل نفر خون پيامبر را در خانه‌اش بريزند.
حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله به فرمان خدا مكّه را به عزم مدينه ترك گفت.
هنگامى كه افراد قريش به خانه پيامبر ريختند، جز على عليه السلام كه در بستر او خوابيده بود كسى را نديدند. آنها مكه و حومه آن را زير پا نهادند تا به پيامبر دست يابند.
ولى او را نيافتند. پيامبر در پرتو عنايات خداوند راه مدينه را پيش گرفت و در مسير خويش به مدينه درباره زادگاه خود فكر مى‌كرد كه آيا بار ديگر به وطن خويش باز خواهد گشت يا نه؟ در اين موقع آيه زير نازل گرديد:
«انَّ الَّذى‌ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْانَ لَرادُّكَ الى‌ مَعادٍ» «١» خدايى كه قرآن را بر تو فرض نمود بطور حتم تو را به وطنت برخواهد گرداند.