هر گاه در تشريع قوانين، سرشت تغييرناپذير انسان كه قدر مشترك همه انسانها، در همه ادوار و در تمام شرايط است در نظر گرفته شود، بشر بايد از اصول ثابت و تغييرناپذيرى پيروى كند.
درست است كه تحولات تكنيكى، چهره زندگى را دگرگون ساخته و آخرين وسائل مدرن آسايش را در اختيار بشر نهاده است ولى هرگز دست تحول به ذات انسان، و خواسته‌هاى درونى وى و غرايز پرتحرّك او، راه نيافته است. آنچه كه انسان كنونى مى‌خواهد، و به آن نياز دارد، همان است كه انسان عصر حجر نيز آن را مى‌خواست. به عبارت روشنتر گر چه وسائل پيشرفته زندگى و دگرگونى اوضاع و احوال، جامعه‌ها را با نيازهاى جديد و تازه‌اى رو به رو مى‌سازد و براى رفع نياز ناچار است قوانين تازه‌اى وضع كند، ولى انسانيت در تمام احوال و شرايط محفوظ بوده و دست تغيير به نهاد آن راه پيدا نكرده است.
از اين رو، يك سلسله قوانين ثابت مورد نياز انسان است و چون قرآن قوانين خود را بر اساس فطرت قرار داده، ابدى است و با مقتضيات زمان منطبق است. «١» نبوت خاصه ٤٣ ه - نرمى و قابليت انطباق با اوضاع متغير زندگى انسان ص : ٤١