بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٨٣
خروج بر سلاطين و مبارزه با آنان به اجماع «١» همه مسلمانها حرام است گرچه آنان ستمگر و فاسقباشند و اهلسنتاجماع دارندكه سلطان به فسق و فجورش ازمقام خود منعزل نمىشود. «٢»
اين مسأله هر چند يك مسأله فقهى است، اما از مسائل مهم كلامى هم هست و بايد ديد اسلام بهعنوان يك مكتب نجات بخش كه براى برقرارى قسط و عدل آمده است در اين زمينه چه مىگويد.
شكى نيست كه تعاليم ياد شده با روح اسلام سازگار نيست و همه آياتى كه به جهاد عليه ستمگران «٣» و به امر به معروف و نهىاز منكر فرمان مىدهد ديدگاه فوقرا نفى مىكند. به عبارت ديگر روايات مورد استناداشاعره باآيات قرآن مخالف است و ازاين جهت اعتبار ندارد.
نيز اهل بيت پيامبر عليهم السلام بهعنوان آشنا با تعاليم وحى برخلاف اشاعره، مبارزه با حاكمان جور را سنت پيامبر صلى الله عليه و آله معرفى كرده و خود نيز بدان عمل نمودهاند، اين حسين بن على عليه السلام است كه عليه ظلم و فساد يزيد بپا خاست و شهيد شد و غير ايشان نيز هيچ يك از امامان اهل بيت عليهم السلام با ظلم و جور خلفاى عصر خود سازش نكردند بلكه همگى به وسيله آنان به شهادت رسيدند.
على عليه السلام در علت قبول خلافت فرمود:
خداونداز دانايان پيمان گرفته كه پرخورى ستمگر و گرسنگى ستم ديده را تحمل نكنند. «٤»
سرور آزادگان حسين بن على عليه السلام خطاب به سپاهيان حرّ از پيامبر نقل كرد كه فرمود:
هركس فرمانرواى ستمگرى را ببيند كه حرام خدا را حلال مىشمرد، پيمان الهى را مىشكند، با سنت رسول خدا مخالفت مىورزد و در ميان بندگان خدا به گناه و جور رفتار مىكند آنگاه در برابر او با گفتار و كردار مخالفت نكند، بر خداست كه او را با آن سلطان هم نشين سازد «٥» ....