بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٦٧

اتَينَا الْيَقينُ فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعينَ» «١» هر كس در گرو عملى است كه انجام داده است مگر اهل يمين. آنان در باغهاى بهشتند. از دوزخيان گنهكار مى‌پرسند: چه چيز شما را به عذاب دوزخ افكند؟ آنان مى‌گويند: ما از نمازگزاران نبوديم و به مستمند طعام نمى‌داديم و ما با اهل باطل هم‌نشين و هم‌صدا بوديم و ما روز رستاخيز را تكذيب مى‌كرديم تا آن كه (با مرگ به قيامت) يقين يافتيم پس در آن روز شفاعت شافعان سودى به آنان نرساند. از اين آيات استفاده مى‌شود كه ترك عبادت و انفاق در راه خدا، همراهى با اهل باطل و تكذيب روز رستاخيز از موانع شمول شفاعت هستند و آنان كه داراى اين صفات و خصلت‌ها هستند در گرو هستند و از بند عذاب الهى رهايى ندارند، امّا اصحاب يمين كه آن چهار خصلت را ندارند (كه البته لازمه نداشتن آنها ايمان به توحيد و نبوت و ساير اركان ايمان هم هست) مانعى براى برخوردارى از شفاعت ندارند و از گرو بودن و بند عذاب الهى رها هستند گرچه گناهانى انجام داده باشند. و از طرفى اگر گناهى كه آنان از آن توبه نكرده‌اند، فقط صغاير باشند و آنان گناه كبيره نداشته باشند، بدون نياز به شفاعت بخشيده مى‌شوند؛ زيرا فرموده: «انْ تَتَّقُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ» «٢» اگر از گناهان كبيره پرهيز نماييد، بدى‌هاى (غير كبيره) شما را مى‌پوشانيم. نتيجه اين‌كه بنا بر مفاد آيات ياد شده، صاحبان گناه كبيره به شفاعت شافعان از ورود به جهنم معاف مى‌شوند يا پس از ورود رهايى مى‌يابند. «٣» و در حديث متواتر بين فريقين، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده: «انَّما شَفاعَتى‌ لِاهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى‌» «٤»