بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٣١
ميان متأخرين از علماى شيعه با دلايل نقلى و عقلى تثبيت و تبيين شده در اعصار قبل مورد اختلاف بوده و عدهاى از بزرگان شيعه در عصر شيخ صدوق و قبل از ايشان، با استنباط شخصى خود مقام معينى براى ائمه عليهم السلام قائل بودند بهگونهاى كه اعتقاد به فراتر از آن را غلو مىشمردند. و آن را عقايد افراطى و غلوآميز مىدانستند، مانند: نقل امور شگفتانگيز درباره ائمه، مبالغه در بيان معجزات و تجليل از آنان، تنزيه آنان از نقائص زياد و اعتقاد به توانايى و دانش زياد آنان به اسرار كائنات و چنانكه شيخ صدوق و استادش ابن وليد صدور سهو «١» را از پيامبر و امام ممكن دانسته و در نتيجه عقيده به نفى سهو را غلو مىشمردهاند.
اين مطلب تأثير بهسزايى نيز در علم رجال داشت، زيرا رجالنويسانى مانند ابن غضائرى بعضى از راويان حديث را به جعل حديث و دروغگويى متهم نمودهاند و ريشهاش اين بوده كه راوى مزبور، امورى را درباره ائمه عليهم السلام نقل كرده كه از ديدگاه وى غلو شمرده مىشده است. «٢»