بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٠٧
گفتنى است كه «خروج به شمشير» نمىتواند از شرايط امامت محسوب شود و زيديه براى اين مطلب هيچگونه دليل عقلى يا نقلى ذكر نكردهاند و جهاد در راه خدا مانند بقيه تكاليف ديگر، با اجتماع شرايط بر همگان واجب است و از جمله آن شرايط، تأثير جهاد در رشد و اعتلاى اسلام و جلوگيرى از ظلم و ستم است. پس اگر جهاد و مبارزه مسلحانه اثرى جز قتل و نابودى حركت اهل حق نداشته باشد يك انتحار محسوب مىشود و امامان معرفى شده از ناحيه پيامبر صلى الله عليه و آله، در موارد لازم قيام كرده و به شهادت رسيدهاند و بعضى از آنان هر چند قيام علنى و خروج به شمشير نداشتند، امّا با توجه به فعاليتهاى تبليغى اثر عميقى در روشنگرى جامعه و حفظ ارزشهاى اسلام و بىثبات نمودن حكومتهاى باطل داشتند و حتى در سختترين شرايط مانند زندان، تبعيد و يا اسارت از بيان احكام خدا خوددارى نمىكردند. و بسيارى از اوقات اثر اينگونه كارها از مبارزه مسلحانه بيشتر است.
افزون بر آنچه ياد شد اگر مبارزه مسلحانه و قيام آشكار شرط امامت باشد مىبايست حضرت على عليه السلام را در زمانى كه ٢٥ سال در خانه نشست و نيز امام حسن عليه السلام را بعد از صلح با معاويه و امام حسين عليه السلام را قبل از قيامش عليه يزيد، امام ندانيم!!
درحالىكه به گفته ابن شهرآشوب اين حديث بهطور متواتر از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود:
الْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ امامانِ قاما أَوْ قَعَدا» «١»
حسن و حسين دو امامند؛ جنگ و قيام داشته باشند يا نه.
اگر قيام به شمشير شرط امامت بود صحيح نبود كه پيامبر صلى الله عليه و آله امامت را براى حسنين عليهما السلام بهطور مطلق ثابت كند.
بنابر ديدگاه زيديه در مورد امامت، بايد آنان امام خمينى قدس سره و آيةالله خامنهاى را كه از اولاد فاطمه عليها السلام و ذريه پيامبرند و با قيام خود حكومت اسلامى بر پا كردهاند امام مشروع و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله بدانند سپس لازم است عقايد آنان را درباره امامت دوازده معصوم عليهم السلام بپذيرند.