بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٠١

زيديه معتقدند هر كس كافر يا گنهكار- بدون توبه- از دنيا برود هميشه در جهنم مى‌ماند و در مورد شفاعت مى‌گويند: آنان كه وارد آتش شوند ديگر خلاصى ندارند و استدلال به حديث «شفاعتى لأهل الكبائر من امّتى» براى شفاعت و نجات آنان از آتش صحيح نيس بررسى مذاهب و فرق ١٠٦ امام‌گزينى از ديدگاه زيديه ..... ص : ١٠٢ ت زيرا حسن بصرى آن حديث را از پيامبر صلى الله عليه و آله اين‌گونه نقل كرده: «شَفاعَتى‌ لَيْسَ لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى‌» شفاعتم براى صاحبان گناه كبيره از امتم نخواهد بود. قرآن نيز تصريح «١» دارد كه صاحبان گناهان كبيره مستحق شفاعت نيستند. و نتيجه گرفته‌اند كه احاديث شفاعت دلالت دارند كه پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از شروع حساب، شفاعت را براى اهل محشر طلب مى‌كند تا آنان از هول و هراس روز قيامت رها شوند. نيز پيامبر صلى الله عليه و آله درباره بهشتيانى كه درجات پايين‌ترى دارند شفاعت مى‌كند تا ارتقاى درجه پيدا كنند، اما از كسى كه وارد آتش گرديد شفاعت نخواهد كرد. «٢» ٤- «نبوات» يعنى ايمان به سفيران الهى كه داراى شريعتند و براى اثبات پيامبرى خود معجزه داشتند. و بايد پيامبران، قبل و بعد از بعثت از انجام گناه معصوم باشند. «٣» ٥- «امر به معروف و نهى از منكر»، زيديه اهتمام بيشترى به اين اصل مى‌دهند «٤» و مى‌گويند با صاحبان ظلم و ستم در مرحله اول بايد از راه مسالمت‌آميز وارد شد، پس اگر اين راه نتيجه نداد و بودند افرادى كه براى پيروزى حق و عدالت يارى كنند بايد به شيوه انقلابى عليه ستمكاران خروج و قيام كرد و هر جمع انقلابگر نياز به رهبرى دارند كه در عرف قرآن و سنت «امامت و خلافت» ناميده مى‌شود. امام در لغت، رئيس دولت را مى‌گويند و او حق تشريع حكم يا نسخ آن را ندارد فقط حق اجتهاد دارد در عين حال اجتهادش قابل نقض و ابطال است. «٥»