بررسى حديث ابى‌الهياج‌ اگر بخواهيم با استناد به اين حديث بر حرام بودن بناسازى بر قبور فتوا دهيم بايد سند آن صحيح بوده و دلالتش آشكار باشد. در حالى كه از نظر سند، وثوق راويان آن نزد رجال شناسان اهل سنت تمام نيست و افرادى چون حافظ ابن حجر عسقلانى آنان را تضعيف نموده‌اند. «١» و از نظر دلالت به جمله «وَ لا قَبْراً مُشْرِفاً الَّا سَوَّيْتَهُ» استدلال شده كه به بررسى مفردات آن مى‌پردازيم: «شُرُفْ» در لغت به معنى بلند است به‌ويژه آن بلندى كه به شكل كوهان شتر باشد و «مَشارِفُ الْأَرْضِ» «٢» به‌معنى زمين‌هاى بلند است. «تَسْوِيَه» به‌معنى مساوى قرار دادن و برابر كردن است. «٣» با توجه به معانى ياد شده مفاد حديث اين است كه قبرهايى را كه به شكل كوهان شتر بلند ساخته شده يكنواخت و هم سطح كن ن بررسى مذاهب و فرق ٦١ ١ - توحيد: ..... ص : ٥٩ ه اين كه آن قبرها را با زمين يكسان نما و حديث مؤيد فتواى علماى شيعه است كه مى‌گويند: مستحب است قبر، چهار انگشت بسته يا باز از زمين بلند باشد و سطحش صاف و يكنواخت باشد و بلند ساختن آن كراهت دارد. «٤» نووى شارح صحيح مسلم نيز از حديث همين معنا را فهميده و چنين گفته است: سنت اين است كه قبر از زمين زياد بُلند و كوهان‌دار نباشد بلكه به مقدار يك وجب بلند و مسطح باشد. «٥» ما فرض مى‌كنيم امام عليه السلام به ابى الهياج دستور داده كه قبرهاى بلند را با زمين يكسان كند ولى هرگز حديث گواه بر لزوم تخريب بنا و ساختمانى كه روى قبرها قرار دارد نيست‌