قابل قبول نبود هر چند در عمل هميشه با آنان سازش كردند؛ در حالى كه اهل حديث مى‌گفتند: اطاعت سلطان ولو ستمگر باشد واجب است و مبارزه مسلحانه عليه آنان حرام است و اين مطلب از نظر سياسى به سود اهل حديث و عليه معتزله بود. اين امور باعث سقوط معتزله در صحنه اجتماعى و سياسى شد «١» و متوكل عباسى از اهل حديث حمايت كرد و به آنان اجازه داد كه عليه معتزله در منابر و مجالس سخن بگويند. بعدها نيز بزرگان دينى اهل سنت از مكتب اهل حديث پيروى كردند و همان را ترويج نمودند و در ذائقه سلاطين و حكومت‌ها نيز مكتب كلامى اهل حديث شيرين‌تر بود.