بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٥١

نخوانيد و خطاب در آنها به مشركان است كه بت‌ها را صاحب اختيار جهان مى‌پنداشتند و آنها را به‌عنوان خدا عبادت مى‌كردند و رفع حوايجشان را از آنها مى‌خواستند. اما خواندن بندگان صالح خدا و استمداد از آنها كه به اذن الهى واسطه شوند تا خداوند گناهان را بيامرزد و حوايج را برآورده سازد، هرگز مورد نظر اين‌گونه آيات نيست بلكه در آيات ديگرى از مردم خواسته شده نزد پيامبر روند تا براى آنها دعا كند. «وَ لَوْ انَّهُمْ اذْ ظَلَمُوا انْفُسَهُمْ جاؤُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً» «١» و اگر هنگامى كه آنان بر خود ستم نمودند نزد تو آيند و طلب آمرزش از خدا كنند و پيامبر- نيز- براى آنان طلب آمرزش كند خداوند را توبه‌پذير و مهربان مى‌يابند. و اگر درخواست دعا از پيامبر صلى الله عليه و آله شرك باشد فرقى بين حيات و ممات آن حضرت نخواهد بود، زيرا در هر صورت خواندن غير خداست. نيز قرآن نقل مى‌كند كه فرزندان يعقوب نزد او آمده گفتند: «يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبّى‌» «٢» اى‌پدر! براى‌ما طلب آمرزش‌نما. يعقوب فرمود: به‌زودى برايتان‌از پروردگارم طلب‌آمرزش مى‌كنم. توسل در سنت پيامبر صلى الله عليه و آله‌ عثمان بن حنيف نقل مى‌كند كه مرد نابينايى نزد پيامبر آمد و گفت: اى رسول خدا! از خدا بخواه كه مرا عافيت بخشد. پيامبر صلى الله عليه و آله دستور فرمود كه او اين دعا را بخواند: «اللَّهُمَّ انّى‌ أَسْأَلُكَ وَ أَتَوَجَّهُ‌الَيْكَ بِنَبِيِّكَ‌مُحَمَّدٍ نَبِىّ‌الرَّحْمَةِ، انّى‌ تَوَجَّهْتُ بِكَ‌الى‌ رَبّى‌ فى‌ حاجَتى‌ هذِهِ لِتُقْضى‌ لى‌ اللَّهُمَّ فَشَفِّعْهُ فِىَّ» «٣»