آيا تو را بر نيانگيزم بر كارى كه پيامبر صلى الله عليه و آله مرا بر آن انگيخت؟ و آن اين كه قبر بلندى را ترك نكنى جز اين كه آن را مساوى و صاف كنى و تصويرى را رها نسازى مگر اين‌كه محو و نابودش نمايى.» بعد خودش مى‌گويد: پيامبر محو تصاوير و صاف كردن قبور را قرين هم قرار داده، زيرا هر دو وسيله شركند. «١» در مورد علم و دانش اهل بيت عليهم السلام مى‌گويد: على بن الحسين گاهى از ابان بن عثمان روايت مى‌كند ... و ابو جعفر باقر عليه السلام از جابر بن عبدالله حديث مناسك حج را نقل مى‌كند و زهرى كه معاصر ابوجعفر باقر است اعلم از او بوده و مالك بن انس، حماد بن زيد، حماد بن مسلم، ليث بن سعد اوزاعى، يحيى بن سعيد، وكيع بن جراح، عبداللّه بن المبارك، شافعى، احمد بن حنبل، اسحق بن راهويه و امثالشان، اعلم از موسى بن جعفر، على بن موسى و محمد بن على بودند. «٢» عصمت پيامبران از ديدگاه ابن تيميه‌ از نظر ابن تيميه بايد پيامبران در مقام تبليغ معصوم باشند و در غير آن، ممكن است به انجام گناه مبادرت ورزند و برخلاف آئينى كه خود آورده‌اند قدم بردارند. و براى اين مطلب دلايلى ذكر مى‌كند كه به بعضى اشاره مى‌شود: ١- غرض از بعثت انبيا رساندن احكام خدا به مردم است و اين هدف با عصمت ايشان در مرحله تبليغ تأمين مى‌شود. ٢- در توبه فضيلتى است، زيرا انسان به‌سوى خداوند انابه مى‌كند و از رحمتش بهره‌مند مى‌شود و اگر پيامبران به‌طور مطلق معصوم از گناه باشند از اين فضيلت محروم مى‌شوند و از اين رو اصحاب پيامبر كه سابقه شرك و گناه دارند ولى با بعثت پيامبر اسلام توبه كرده و اسلام آوردند از فرزندانشان كه بر فطرت اسلامى متولد و با اسلام بزرگ‌