لازم به تذكر است كه تناسخ، خلاف ضرورت اسلام و تمام اديان آسمانى است و از ديدگاه قرآن هر روح كه از بدن جدا شود، قبل از قيامت كه هر روحى با بدن خود محشور مى‌شود، در عالم برزخ است و ادله عقلى نيز تناسخ را باطل مى‌شمرد. «١» جمخانه و آداب آن‌ اهل حق هر هفته در محلى جمع شده و اوراد و اذكار خاصى را با تشريفات مخصوص به‌جا مى‌آورند. عده حاضر را «جم» و آن مجمع را «جمخانه» مى‌گويند. افراد با خود هديه‌اى مى‌آورند تا در پايان مجلس صرف شود و اين هديه نياز و نذر ناميده مى‌شود كه با شركت در جمخانه و دادن نياز، تكليف نماز ساقط مى‌شود. «٢» در اين مراسم شخصى به‌نام «سيد» دعاى نذر را مى‌خواند. شخص ديگرى به‌نام «خليفه» نذرها را به‌طور مساوى بين حاضرين تقسيم مى‌كند و فردى به نام «كلام خوان» اذكارى را مى‌خواند تا افراد حاضر به پيروى از وى آنها را تكرار كنند. سيد فردى است كه وابسته به يكى از خاندان يازده‌گانه حقيقت است كه در نظر اهل حق سمت پيشوايى اين فرقه را دارند. «٣» اهل حق در هر سال سه روز از دوازدهم تا چهاردهم زمستان روزه مى‌گيرند. «٤» آنان مى‌گويند: صاحبكار فرمود: در دوره‌اى كه خداوند در جامه مرتضى على عليه السلام حلول كرده بود، قرار چنين بوده كه هر كس ما را خواست سبيل نگيرد؛ از اين رو اهل حق، داراى شارب‌هاى بلند و درازى هستند. «٥» ديدگاه اهل حق در مورد على عليه السلام‌ اهل حق همانند بسيارى از غاليان ديگر، على عليه السلام را خدا مى‌دانند و اين اشعار در كتاب‌هاى معتبر آنان موجود است: