بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٢٢

در بين مسلمانان نيز غاليانى پيدا شدند كه به الوهيت يا پيامبرى حضرت امير عليه السلام قائل شدند و برخى از غلات درباره امامان ديگر يا رهبران خود غلو كردند. در اين ميان عده‌اى از مخالفان تشيع، آغاز شيعه‌گرى را با پيدايش و ظهور غاليان، يكى دانسته‌اند و خواسته‌اند كه اين دو را يك جريان معرفى كنند تا گفته باشند كه شيعه فرقه‌اى افراطگرا و خارج از دين اسلام است؛ از اين رو، با اشاره به شخصى به نام عبدالله بن سبأ مى‌گويند او يك يهودى بود كه براى ضربه زدن به اسلام مسلمان شد. سپس على عليه السلام را خدا دانست. او و پيروانش شيعه ناميده مى‌شوند درحالى كه صرف نظر از شواهد زيادى كه بر ساختگى بودن جريان عبدالله بن سبأ وجود دارد اصلًا وجود چنين شخصى در تاريخ اسلام يك افسانه است و واقعيت خارجى ندارد. «١» و بايد گفت كه معمار انديشه شيعه‌گرى خود رسول اكرم صلى الله عليه و آله است و غاليان نه‌تنها شيعه محسوب نمى‌شوند بلكه از اسلام خارجند، چرا كه شيعه كسانى هستند كه قائل به امامت و جانشينى بلافصل على عليه السلام مى‌باشند و در اين صورت چگونه مى‌توان كسانى را كه على عليه السلام يا يكى ديگر از امامان را خدا يا پيامبر بدانند شيعه دانست در حالى كه بين امامت و الوهيت يا نبوت تفاوت بسيار است و ائمه عليهم السلام نيز غاليان را از خود طرد كرده و آنان را مورد لعن و نفرين قرار داده‌اند. پس شيعه شمردن غاليان از سوى مورخان «٢» كه اغلب از طرفداران هيأت حاكمه و قدرت‌هاى سلطه‌گر بودند تنها براى مخدوش كردن وجهه اجتماعى شيعيان بوده كه هميشه عليه حاكمان ستمگر شورش مى‌كردند يا لااقل با آنان سازش نداشتند. معيار غلو و انواع آن‌ پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام از جنس بشر بوده و از بندگان خدا هستند، مى‌خورند، مى‌آشامند، مى‌خوابند و ... جز اين كه خداوند آنان را براى اداى رسالت و تبليغ دينش برگزيده و درحدى كه خواسته، آنان را از علوم خود برخوردار گردانيده است. آنان علاوه‌