شيعه به‌طور جدى با جريان غلو مبارزه كرده عقايد صحيح را بيان نموده‌اند. آنها با افشاگرى درباره رؤساى غاليان و سرانجام صادر كردن فرمان قتل بعضى از آنان تلاش عظيم و پرثمرى را در راه نابودى و اضمحلال اين پديده انجام داده‌اند؛ به‌گونه‌اى كه نظير اين تلاش را از سوى آنان در برخورد با هيچ‌يك از مذاهب ديگر اسلامى و حتى اديان غير اسلامى سراغ نداريم. غلو در لغت به‌معناى تجاوز و بالاتر رفتن هر چيز از اندازه خود معرفى شده است. «١» از اين رو به گرانى و بالا رفتن قيمت كالاها از حد متعارف غلاء گفته مى‌شود كه از ريشه غلو است. و غلو در اصطلاح علم كلام تجاوز كردن از عقيده صحيح نسبت به پيشوايان دينى است به‌گونه‌اى كه آنان را از حد خود بالاتر برده و مقام و مرتبه‌اى را كه داراى آن نيستند برايشان معتقد شوند. «٢» از آيات قرآن چنين برمى‌آيد كه عقايد افراطى و غلوآميز، سابقه ديرينه داشته و به خصوص اهل كتاب از آن نهى شده‌اند كه به چند مورد اشاره مى‌شود: «وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ بْنُ اللَّهِ» «٣» و يهود گفتند كه عزير پسر خداست. و در خطابى به اهل كتاب گفته شده: «يا اهْلَ الْكِتابِ لا تَغْلُوا فى‌ دينِكُمْ وَ لا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ الَّا الْحَقَّ انَّمَا الْمَسيحُ عيسَى بْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ» «٤» اى اهل كتاب در دين خود غلو نكنيد و درباره خدا غير از حق نگوييد. مسيح، عيسى پسر مريم فقط فرستاده خدا و كلمه (آفريده) اوست.