بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١١٢

كسى است كه پسر امام و بزرگ‌ترين فرزندان او و داناى بر همه اسرار و رموز امامت است، جز اين‌كه او را حق واگذارى امامت به فرزندانش نيست و امامت در نزد او امانت و وديعه است. او را «نائب الغيبه» نيز مى‌نامند. اما امام مستقر كسى است كه از تمام امتيازات امامت برخوردار است و حق دارد كه امامت‌را به فرزندانش واگذارد و آنان وارث امامتش باشند. امام مستقر در دور اول جهان «انوش» و فرزندان او هستند. بعثت پيامبر اسلام در دور ششم جهان واقع شده و اين دوره با ظهور امام مهدى پايان مى‌پذيرد. در اين دوره امام مقيم ابوطالب است، رسول ناطق حضرت محمد صلى الله عليه و آله است كه قرآن و شريعت اسلام را از ابوطالب ياد گرفته! امام اساس على بن ابى‌طالب و امام متمّ محمد بن اسماعيل است كه امام مهدى «١» است. عقايد قرامطه «٢» قرامطه كه يكى از فرقه‌هاى اسماعيليه هستند عقايد ويژه‌اى دارند. آنان مى‌گويند: بعد از محمد صلى الله عليه و آله فقط هفت امام وجود دارد: على بن ابى‌طالب كه امام و رسول است، حسن، حسين، على بن حسين، محمد بن على، جعفر بن محمد و محمد بن اسماعيل كه او امام قائم و رسول است. آنان معتقدند روزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را در غدير خم با جمله «من كنت مولاه فهذا على مولاه» به‌عنوان امام نصب كرد رسالت و پيامبرى از محمد صلى الله عليه و آله قطع گرديد، زيرا او رسالتش را به على بن ابى طالب واگذار كرد و از آن روز محمد صلى الله عليه و آله مأموم و على امام بود و بعد از ايشان امامت به حسن و حسين تا جعفر بن محمد واگذار شد و در حيات جعفر بن محمد امامت از وى سلب شده و به اسماعيل داده شد و با مرگ او محمد بن اسماعيل امام گرديد، او زنده است، نمى‌ميرد و در بلاد روم زندگى مى‌كند و ايشان همان قائم و مهدى است و قائم در نزد قرامطه كسى است كه به رسالت و شريعت جديدى‌