بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٠٨

اما سخن امام صادق عليه السلام در انجمن بنى‌هاشم دليل آن نيست كه بايد امام با بيعت اهل حل و عقد برگزيده شود، زيرا همان‌گونه كه گفته شد امامان با نص پيامبر صلى الله عليه و آله مشخص شده‌اند و عرضه بيعت از سوى امام صادق عليه السلام بر عبدالله بن حسن براى اين بود كه پسر او را در براندازى حكومت ستمگر وقت تأييد و يارى كرده باشد چون شرايط به‌گونه‌اى بود كه خود نمى‌توانست به اين كار مبادرت ورزد. شايسته است در اينجا به مناظره شيخ مفيد قدس سره با بعضى از زيديه اشاره كنيم كه به شيخ مفيد گفت: به چه دليل امامت زيد را انكار مى‌كنى؟ او در پاسخ فرمود: تو درباره من گمان باطلى دارى، كسى از زيديه با گفتار من درباره زيد مخالف نيست، زيرا من قائل به امامتى براى زيد هستم كه زيديه به آن قائلند و امامتى را از او نفى مى‌كنم كه آنان از او نفى مى‌كنند. يعنى مى‌گويم: زيد بن على در علم، دانش، زهد و امر به معروف و نهى از منكر امام بود، اما امامتى كه بايد دارنده آن عصمت و معجزه داشته باشد و درباره‌اش نصى از پيامبر صلى الله عليه و آله باشد اين را از زيد نفى مى‌كنم و كسى از زيديه در اين جهت با من مخالف نيست. «١» سلسله پيشوايان زيديه‌ زيديه بعد از امام على، امام حسن و امام حسين عليهم السلام قائل به امامت ساداتى هستند كه به نوعى قيام كرده‌اند. در اينجا به اسامى تعدادى از آنها اشاره مى‌شود: زيد بن على، يحيى بن زيد، محمد بن عبدالله معروف به نفس زكيه، برادرش ابراهيم بن عبدالله، حسين بن على بن حسن بن حسن معروف به شهيد «فخ»، يحيى بن عبدالله بن حسن مثنى، برادرش ادريس بن عبدالله، محمد بن جعفر، محمد بن ابراهيم معروف به ابن طباطبا، برادرش قاسم رسى، محمد بن محمد بن زيد بن على، محمد بن قاسم «٢» با كنيه ابوجعفر، يحيى بن عمر بن يحيى بن حسين بن زيد كه در سال ٢٥٠ ه. ق. دوران احمد بن معتصم قيام كرد، حسن بن زيد كه عليه عباسى‌ها در طبرستان قيام نمود