فصل چهارم: معارفى از سوره يوسف‌ سوره يوسف دوازدهمين سوره قرآن، مكّى و داراى ١١١ آيه است.
غرض اين سوره، بيان ولايتى است كه خداوند نسبت به بنده‌اش دارد. آن بنده‌اى كه ايمان خود را خالص و دلش را از محبت او پركرده و جز بسوى او، به هيچ سوى ديگرى توجه نداشته باشد. آرى، خداوند خود عهده‌دار امور چنين بنده‌اى شده، او را به بهترين وجهى تربيت مى‌كند و راه نزديك شدنش را هموار و از جام محبت، سرشارش مى‌كند، آنچنان كه او را براى خود خالص مى‌سازد و به زندگى الهى خود زنده‌اش مى‌كند، هر چند اسباب ظاهرى همه در هلاكتش دست به دست هم داده باشند. او را بزرگ مى‌كند، هر چند حوادث او را خوار بخواهند. عزيزش مى‌كند و هر چند نوائب و ناملايمات روزگار او را بسوى ذلّت بكشاند و قدر منزلتش را منحط سازد.
خداوند اين غرض را در خلال بيان داستان يوسف (ع) تأمين نموده و در هيچ سوره‌اى از قرآن كريم، داستانى به مفصّلى داستان يوسف كه از اول تا آخر سوره باشد نيامده، بعلاوه در اين سوره غير از داستان يوسف، داستان ديگرى هم نيامده، و سوره‌اى است مخصوص به يوسف عليه‌السلام. «١» فشرده مطالب سوره‌ خداوند يوسف را براى خود خالص كرده و به عزت خود عزيزش ساخته بود با اين‌