فَلَيْسَ فَوْقَهُ بِرٌّ» «١» بالاتر از هر نيكى، نيكى ديگرى است تا اينكه انسان در راه خدا كشته شود، كه ديگر هيچ نيكى بالاتر از آن نيست.
شكست از ديدگاه قرآن‌ از ديدگاه جوامع غير اسلامى، شكست خورده كسى است كه نتواند به هدفى كه دارد برسد، مانند اينكه تاجرى در تجارت خود سودى به دست نياورد، يا سرمايه را از دست بدهد؛ سياستمدارى مغلوب رقيب خويش گردد و يا جنگجويى دشمن بر او چيره شود؛ ولى شكست خورده از نظر قرآن كسى است كه معتقد به اصول اعتقادى و پايبند به احكام الهى نباشد و با قصور و تقصير خود از نور معارف اسلامى محروم مانده و برخلاف دستورهاى پروردگار، عمل كند و در نتيجه مورد غضب خداى قهار واقع شود.
و مغضوب او شدن، مساوى با شكست و سقوط قطعى است. قرآن مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبى‌ فَقَدْ هَوى‌» «٢» كسى كه غضب من بر او وارد شود، سقوط كرده است.
امام خمينى قدس سره در اين زمينه بيانات فراوانى دارند از جمله:
اگر ما با سلامت ايمان از اين دنيا برويم، چه در جبهه‌هاى جنگ كه جبهه شهادت است و چه در جبهه‌هاى پشت جنگ كه آن هم جبهه جنگ و شهادت است، اگر ما نايل بشويم به فوز شهادت، باكى از اين نداريم كه در اين دنياى پرخوش عالم، ما شكست بخوريم شكست صورى يا پيروز بشويم پيروزى صورى. اگر ما در آن مرحله از سير كه داريم [كوشش جهت تحقق اسلام‌] پيروز از كار درآييم، مرگ ما پيروزى است و حيات ما نيز پيروزى است. كوشش كنيد كه در آن ميدانى كه ميدان مبارزه بين اللَّه و شيطان است، ميدان مبارزه بين نفسانيت انسان و روح است، در آن ميدان پيروز بشويد كه اگر اين پيروزى به دست شما آمد، از هيچ شكستى باك نداشته باشيد كه آنها شكست نيست. «٣»