حاضر و ناظر بداند و در انجام اعمال خود رضاى او را مورد توجه قرار داده و از انجام اعمالى كه مورد رضايت خدا نيست پرهيز نمايد. ذكر قلبى داراى اهميت بيشترى است.
رسول خدا (ص) در ضمن وصاياى خود به امام على (ع) فرمود:
«و در هر حال به ياد خدا باش و ياد خدا (تنها) سبحان اللَّه و الحمدللَّه و لااله الا اللَّه و اللَّه اكبر نيست؛ بلكه ياد خدا آن است كه (شخص) هنگام روبروشدن با حرام، از خدا بترسد و آن را ترك گويد.» «١» فوايد ذكر در آيات و روايات، فوايد زيادى براى ذكر، بيان شده است كه به تعدادى از آنها اشاره مى‌شود:
الف- جلب توجه خدا: يكى از بهترين نتايج ذكر اين است كه خداوند نيز بنده‌اش را ياد مى‌كند؛ چنانكه قرآن فرموده است:
«اذْكُرُونى‌ اذْكُرْكُمْ» «٢» مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم.
منظور از ياد كردن خدا از بنده‌اش، توجه خاص خدا به بنده و مقرّب كردن او نزد خودش مى‌باشد.
ب- زنده و نورانى شدن قلبها: قلب هم حيات و مرگ دارد. حيات و شادابى قلب به ياد خداست و مرگ و خمودى او در فراموشى خدا. امام على (ع) فرمود:
«مَنْ ذَكَرَ اللَّهُ سُبْحانَهُ، احْيا قَلْبَهُ وَ نَوَّرَ عَقْلَهُ وَ لُبَّهُ» «٣» كسى كه خداى سبحان را ياد كند، (خداوند نيز) قلبش را زنده مى‌كند و عقل و خرد او را نور مى‌بخشد.
ج- ايجاد خوف و خشيت در دلها: انسان مؤمن با ياد خدا، عظمت خدا در دلش‌