جلوگيرى از ارتكاب گناهان است، عمل نمى‌كنند. درباره علماى اديان گذشته مى‌فرمايد:
«لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْاحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْأِثْمَ وَ اكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ» «١» چرا دانشمندان نصارا و علماى يهود، آنان را از سخنان گناه‌آميز و خوردن مال حرام نهى نكردند؟! چه زشت است عملى كه انجام مى‌دادند.
وجود دانشمندان مسؤول در جامعه، بسان گلبولهاى سفيد در بدن است، وظيفه گلبولهاى سفيد در بدن، مبارزه با انواع ميكروبها است. بديهى است كه اگر روزى اين گلبولها بنا به عللى از بين بروند، بدن انسان چنان مورد تاخت و تاز ميكروبهاى كشنده قرار مى‌گيرد كه بسرعت، انواع بيماريها به او حمله‌ور شده، آن را از پاى درمى‌آورند.
جامعه انسانى نيز چنين است، اگر جامعه‌اى خالى از انديشمندان متعهد باشد و يا به اوامر و نواهى آنها وقعى گذاشته نشود و انسانها مطيع لذتهاى محض دنيايى گردند، ميكروبهاى فساد و انحراف با هجوم بى‌وقفه خود به پيكر اجتماع، آن را نابود خواهند كرد.
امنيت ناهيان از منكر قرآن به اين حقيقت اشاره دارد كه اگر عده‌اى مرتكب گناه شدند و عده‌اى ديگر بى‌تفاوت نشستند، آنان نيز شريك جرم محسوب مى‌شوند و هنگام نزول عذاب، خشك و تر آنها با هم خواهند سوخت؛ ولى اگر عده‌اى نهى از منكر كنند، در موقع نزول بلا و عذاب، نجات خواهند يافت.
در آيه مورد بحث فرموده است: آن عده كم كه نهى از منكر مى‌كردند را نجات داديم و بقيه را كه مجرم بودند، به سزايشان رسانديم.