خود يك مصداق طاعت خداست و ذكر عملى محسوب مى‌گردد. خداوند متعال در ضمن اولين دستورات خود به حضرت موسى (ع) پس از مبعوث نمودن او به نبوت، مى‌فرمايد كه نماز را براى ياد من به پادار. «١» و نيز در بيان صفات مردان الهى پس از ذكر خدا، نماز را به عنوان بهترين مصداق ذكر برمى‌شمارد:
«رِجالٌ لاتُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لابَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ اقامِ الصَّلاةِ وَ ايتاءِ الزَّكاةِ» «٢» مردانى كه نه تجارت و نه معامله‌اى آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز و اداى زكات غافل نمى‌كند.
همچنين از نماز جمعه به عنوان ذكراللَّه ياد شده است.» پى‌آمدهاى اعراض از ذكر خدا الف- تنگى معيشت و كورى دل: يكى از اثرات اعراض و روگرداندن از ياد خدا تنگى معيشت است. خداوند متعال در اين باره مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ اعْرَضَ عَنْ ذِكْرى‌ فَانَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيمَةِ اعْمى‌» «٤» و هر كس از ياد من روى گرداند زندگى (سخت و) تنگى خواهد داشت؛ و روز قيامت، او را نابينا محشور مى‌كنيم!» دليل اين كه دورى از ياد خدا، سبب تنگى معيشت مى‌شود اين است: كسى كه خدا را فراموش كند و با او قطع رابطه نمايد، ديگر چيزى غير دنيا نمى‌ماند كه وى به آن دل بندد و آن را مطلوب يگانه خود قرار دهد. در نتيجه همه كوششهاى خود را منحصر در آن كند و فقط به اصلاح زندگى دنيايى‌اش بپردازد، و روز به روز آن را توسعه بيشترى داده، به تمتع از آن سرگرم شود و اين معيشت، او را آرام نمى‌كند، چه كم باشد و چه زياد براى‌