معارف قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٥
پيش از تو نيز پيامبرانى را فرستاديم كه همسران و فرزندانى داشتند و هيچ پيامبرى حق نداشت جز با اجازه خدا معجزهاى بياورد كه براى هر اجلى كتابى است.
سنت خداوند بر اين قرار گرفته كه انبياء، از جنس بشر و داراى زن و فرزندانى باشند، اما انسانهايى برگزيده و شايسته ابلاغ رسالت باشند.
از طرف ديگر پيامبران براى اثبات رسالت خود بايد معجزهاى ارائه دهند؛ ولى در آوردن معجزه مستقل نيستند. آنان به اذن خدا قدرت ارائه معجزه دارند؛ بنابراين هر معجزهاى كه از آنان خواسته شود تا اراده الهى تعلق نگيرد، اجابت نمىشود. در واقع پيامبران مظهر قدرت الهى در ارائه معجزاتند.
ردّ معجزات پيشنهادى پيامبران براى نشان دادن صدق ادعاى خود، معجزه ارائه مىدادند، چون بسيارى از مردم در حدى نيستند كه بتوانند با ادله عقلى، نبوت پيامبرى را بپذيرند و نياز به معجزات محسوس دارند تا از راه حس به حقانيت دعوت آن پيامبران پى ببرند. امّا در اين بين، عدهاى طلب معجزه از پيامبران را وسيلهاى براى ايمان نياوردن خود قرار داده بودند و همواره معجزات رنگارنگ و متنوعى از پيامبران مىخواستند، آنها در اين درخواست خود به دنبال دو هدف بودند؛ زيرا با خود مىگفتند اگر پيامبران به معجزات درخواستى ما كه اكثراً همراه با درخواستهاى مادى همانند آوردن گنج و مانند آن بود، پاسخ مثبت دادند، ما از آن مواهب مادى استفاده كرده و ايمان هم نخواهيم آورد و اگر آنان نتوانند به درخواستهاى ما پاسخ مثبت دهند، بهانهاى مىشود براى ايمان نياوردن و تبليغات ما بر ضد پيامبران، پس آنها هدفشان هدايت طلبى و آشكار شدن حق نبود بلكه به دنبال منافع مادى خود و بىارزش ساختن اعتبار و قداست معجزه بودند.
پيامبران الهى در مقابل اين درخواست معجزات (كه به آنها معجزات پيشنهادى يا اقتراحى گفته مىشود) تسليم نشده و ابراز مىداشتند كه ما تنها بشرى همانند شما هستيم و معجزات و آيات تنها در دست خداست و ما وظيفه انذار شما را به عهده داريم. «١»