به تعبير ديگر، حق وباطل همه جا وجود دارد، همان گونه كه كفها در هر مايعى به شكل مناسب خود آشكار مى‌شود.
بنابراين، نبايد فريب تنوع صورتهاى باطل را بخوريم، بلكه بايد باطل را با صفات ويژه‌اش بشناسيم و آن را كنار بزنيم.
بقا در گرو سود رسانى‌ بقاى هر موجودى به ميزان سوددهى آن است. در آيه مورد بحث مى‌خوانيم:
«وَ امَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْارْضِ» آنچه به مردم سود مى‌رساند، در زمين باقى و برقرار مى‌ماند.
بدين جهت مى‌بينيم آب كه مايه حيات است ماندنى و كفها كه سودى ندارند ازبين‌رفتنى است. به همين ترتيب انسانها، گروهها و مكتبها و غيره با ميزان سود خود حق حيات دارند.
باطل از بين رفتنى است‌ كلمه «جُفا» در جمله «فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً» به معنى پرتاب شدن و به بيرون پريدن است، و اين بدان معناست كه كار باطل به جايى مى‌رسد كه قدرت نگهدارى خويش را ندارد، و در اين لحظه از متن جامعه به خارج پرتاب مى‌شود. از اين روست كه قرآن مى‌گويد:
«انَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً» «١» به درستى كه باطل از بين رفتنى است.
هميشگى بودن نبرد حق و باطل‌ ما از اين مثل قرآنى نتيجه مى‌گيريم كه مبارزه حق و باطل، هميشگى است؛ زيرا اين‌