فصل دوم: معارفى از سوره يونس‌ سوره مباركه يونس، ١٠٩ آيه دارد و دهمين سوره قرآن است. و اين سوره مكى در اوايل بعثت نازل شده است.
غرض اين سوره عبارت است از تأكيد در التزام به توحيد كه آن را از راه بشارت و انذار انجام داده است. «١» در اين سوره قسمتهايى از زندگى پيامبران و سرنوشت امتهاى آنان ذكر شده است، تا امتهاى ديگر عبرت بگيرند و چون در آيه ٩٨، به زندگى حضرت يونس و قومش اشاره شده سوره يونس نام گرفته است.
از آنجا كه آيات هشدار دهنده و بيدار كننده در اين سوره فراوان است، اگر اين سوره با دقت و تأمل تلاوت شود، تاريكى جهل را از روح آدمى برطرف مى‌كند و انسان را به اعتقاد و عمل به مبانى دين تشويق مى‌نمايد. در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:
«هر كس سوره يونس را در دو يا سه ماه بخواند، بيم آن نمى‌رود كه از جاهلان و بى‌خبران باشد و در روز قيامت از مقرّبان خواهد بود.» «٢» فشرده مطالب سوره‌ اين سوره با بحثى پيرامون نزول قرآن آغاز گرديده و سخن كافران مبنى بر سحر بودن‌