معارف قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٠
امام خمينى (ره) در مورد نگرانى پيامبر اكرم (ص) از استقامت يارانش مىفرمايد:
«پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم نگران بود راجع به اين كه آيا ملّتش استقامت مىكنند يا نه؟ تا آن حد كه در روايت است كه فرموده «شَيَّبَتْنى سُورَةُ هُودٍ» براى اين آيهاى كه آمده است كه «فَاسْتَقِمْ كَما امِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ». در عين حالى كه اين آيه در سوره ديگرى هم (سوره شورى) آمده لكن آن ذيل را ندارد، سوره هود كه اين ذيل را دارد فرموده است. اين به نظر مىرسد كه نگران بوده است از اين كه مبادا ملتش، امتش مبادا خداى نخواسته استقامت نكنند.» «١» لزوم نهى از فساد «فَلَوْلا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ اولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِى الْارْضِ الّا قَليلًا مِمَّنْ انْجَيْنا مِنْهُمْ وَاتَّبَعَ الَّذينَ ظَلَمُوا ما اتْرِفُوا فيهِ وَ كانُوا مُجْرِمينَ» (هود، ١١٦)
چرا از نسلهاى پيش از شما دانشمندان صاحب قدرتى نبودند كه از فساد در زمين جلوگيرى كنند، مگر اندكى از آنها كه نجاتشان داديم و آنها كه ستم مىكردند مطيع لذتها شدند و گناهكار بودند (و نابود شدند).
«اولوا» به معناى صاحبان و «بقيه» به معناى باقيمانده است و بطور معمول، اين تعبير در لغت عرب به معناى «اولوا الفضل» صاحبان فضيلت و شخصيت است. «٢» تبيين يك اصل اساسى اين آيه به معارف قرآن (ج٣) كد ٤/٢١٤ ٨٠ مصونيت مخلصين ص : ٧٩ يك اصل اساسى در جوامع انسانى اشاره دارد، و آن وجود گروهى انديشمند و متعهد در ميان جوامع است كه در برابر مفاسد ايستاده و مردم را از فساد در زمين نهى مىكنند و جامعه را در طريق اصلاح، هدايت و راهنمايى مىكنند. در همين راستا قرآن، دانشمندانى را كه در جامعه سمت رهبرى و هدايت مردم را دارند بيشتر مورد خطاب قرار داده و مؤاخذه مىكند كه چرا به تكليف خود كه هدايت عامه مردم و