معارف قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٥
قرآن را بازگو مىكند. به نظر علامه طباطبايى قدس سره گويا اين سوره پس از آن كه مشركان، مسأله وحى را انكار كردند و قرآن را سحر خواندند، نازل شده است. بدين دليل كه سخن از حقانيّت قرآن در چند جاى آن تكرار شده و با دستور به متابعت از آنچه به پيامبر صلى الله عليه و آله وحى مىشود پايان پذيرفته است. «١» در ادامه آيات به بيان معارفى پيرامون توحيد و معاد پرداخته و مشركان را مورد خطاب قرار داده است و در مورد عقايدشان سؤالاتى را مطرح مىكند تا ناگزير به توحيد ربوبى اقرار كنند. سپس آنان را از وقوع ناگهانى عذاب مىترساند و از پشيمانى بىحاصل پس از آمدن عذاب هشدار مىدهد.
در قسمت بعدى سوره براى برحذر داشتن مشركان از تكذيب دعوت الهى، نابودى قوم نوح عليه السلام را در اثر تكذيب آيات الهى متذكر مىگردد و در داستان حضرت موسى عليه السلام به نقشههاى فرعون و اطرافيانش اشاره كرده، سپس نجات بنىاسرائيل بهوسيله امداد الهى و نابودى فرعونيان را نقل مىكند.
دلبستگى به دنيا موجب عذاب آخرت «انَّ الَّذينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَيوةِ الدُّنْيا وَاطْمَأَنُّوا بِها وَالَّذينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ اولئِكَ مَاْويهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ» (يونس، آيات ٧- ٨)
آنهاكه اميد ملاقات ما را در روز (قيامت) ندارند و به زندگى دنيا راضىگشته و دل خود را به آن آرامش بخشيدهاند و از آيات ما غافلند، به خاطر اين عملكردشان جايگاهشان جهنم است.
درآيه شريفه مىفرمايد: كسانىكه به لقاى ما اميد ندارند و باور نمىكنند كه معاد و جزايى در كار باشد، دنياگرا هستند. باور نداشتن آخرت، كفر است و اين خود به دو صورت است:
الف- كفر اعتقادى؛ كه شخص به هيچ وجه آخرتى را باور ندارد و براى دنيا و زندگى دنيا سرانجامى به نام آخرت، معتقد نيست و انتظار روز جزايى را نمىكشد. زندگى را فقط همين دنيا مىداند و مرگ را نابودى واقعى مىشمارد اين چنين كسى را كافر گويند.