معارف قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١
اسلامى اينگونه افراد بهعنوان «احمق» معرفى شدهاند.
امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايد:
اشتباه منافقان در اين زمينه، ريشه در اعتقادات باطل آنان دارد؛ زيرا آنها كشته و مجروح شدن در راه خدا را خسارت مىپندارند و از طرف ديگر، دورى از معركه و آسيب نديدن خود را به سبب اين مىدانند كه كسانى بودهاند كه جانب احتياط را از دست نداده و در جنگ شركت نكردهاند و اكنون در امان مانده و محفوظ و سالمند.
احدى الحسنيين «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا الَّا احْدَى الْحُسْنَيَيْنِ» (توبه، آيه ٥٢)
بگو آيا درباره ما جز يكى از دو نيكى را انتظار داريد (شهادت يا پيروزى).
اگر كسى با قصد تقرب به خدا و با انگيزه گسترش يا نگهدارى دين اسلام، با دشمن به مبارزه برخاست، يكى از دو راه را در پيش رو خواهد داشت:
الف- يا دشمن را شكست داده، بر او پيروز مىگردد كه اين خود، سعادتى بزرگ محسوب مىشود؛ زيرا اين توفيق و لياقت را پيدا كرده است كه دشمن خدا با دست او سركوب و دين الهى بهواسطه او تثبيت شود و در پيشگاه خدا بهعنوان يك مجاهد از مقام والايى برخوردار خواهد بود و اين همان «احْدَى الْحُسْنَيَيْنِ» (يكى از دو نيكى) است.
ب- يا در مبارزه با دشمن، كشته مىشود كه قرآن كريم آن را فوز عظيم دانسته و مىفرمايد:
«ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمِ» «١» كشته شدن در راه خدا نجات و رستگارى بزرگ است.
رسول اكرم صلى الله عليه و آله درباره عظمت شهادت مىفرمايد:
«فَوْقَ كُلِّ بِرٍّ بِرٌّ حَتَّى يُقْتَلَ الرَّجُلُ فى سَبيلِ اللَّهِ فَاذا قُتِلَ فى سَبيلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ