معارف قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨
شك و ترديد آميخته است. آنها در ترديد خود سرگردانند.
البته اذن گرفتن براى شركت آنان بدان اميد استكه پيامبر، آنانرا معاف بدارد و اظهار بىنيازى از آنان كند.
ايجاد اضطراب و ترديد وجود منافقان در جبهه و جنگ، نهتنها نفعى عايد مسلمانان نمىكند، بلكه تنها سبب ايجاد اضطراب و ترديد در بين صفوف مجاهدان مىگردد. قرآن در اين زمينه مىفرمايد:
«لَوْ خَرَجُوا فيكُمْ ما زادُوكُمْ الَّا خَبالًا وَ لَأَوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ» «١» اگر همراه شما (بسوى ميدان جهاد) خارج مىشدند. چيزى جز اضطراب و ترديد، بر شما نمىافزودند و بسرعت در بين شما به فتنهانگيزى (و ايجاد تفرقه و نفاق) مىپرداختند.
علت اين اعمال منافقان در همه صحنهها از جمله در ميدان جنگ اين بود كه آنان كسانى بودند كه اسلام و معارف مترقّى آن را مزاحم منافع شخصى و نامشروع خود پنداشته، بطور جدّى از آن منزجر بودند. آنها در واقع، دشمنان قسمخورده اسلام و مسلمانان بودند كه اگر فرصتى پيدا مىكردند، تمام مسلمانان را به نابودى مىكشاندند؛ پيداست كه افرادى با اين ويژگيها اگر قدم به جبهه جنگ مىگذاشتند، كارى جز ايجاد شك، ترس و اضطراب در ميان سپاهيان اسلام، انجام نمىدادند.
فتنهگرى بهدنبال كارشكنيهاى منافقان در هنگام اعزام مبارزان به جنگ تبوك، خداى تبارك و تعالى به رسول اكرم صلى الله عليه و آله هشدار مىدهد كه اين اولين بار نيست كه اين گروه منافق به سمپاشى و تخريب، مشغول مىشوند، بايد به خاطر بياورى كه آنها در گذشته نيز مرتكب چنين كارهايى مىشدند:
«لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَ قَلَّبُوا لَكَ الْامُورَ» «٢»