معارف قرآن (ج3) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١

روايات متعدد بر اين ادّعا دلالت دارد از جمله:
پيامبر با اشاره به امام حسن عليه السلام فرمود: «اين از من است» «١» و در مورد امام حسين عليه السلام فرمود: «حسين از من و من از حسينم» «٢» و در مورد امام مهدى (عج) نيز فرمود: «مهدى از من است» «٣».
امامان عليهم السلام نيز تصريح كرده‌اندكه تمام احكام و مطالب موردنياز بشر به‌املاى پيامبر صلى الله عليه و آله و به خط امام على عليه السلام در صحيفه‌هايى نوشته شده و بدانان به ارث رسيده است. «٤» پناه دادن به مشركان‌ «وَ انْ احَدٌ مِنَ الْمُشْرِكينَ اسْتَجارَكَ فَاجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ ابْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذلِكَ بِانَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ» (توبه، آيه ٦)
و اگر يكى از مشركان از تو پناهندگى خواست به او پناه ده تا كلام خدا را بشنود (و در آن بينديشد). سپس او را به محلّ امنش برسان، زيرا آنان گروهى ناآگاهند.
آيه پنج سوره توبه، متضمّن دستور شدّت عمل مسلمانان با مشركانى است كه با لغو معاهده، براى جنگ با آنها تعيين ضرب‌الاجل شده است. در اين آيه (آيه ٦) به مسلمانان يادآور مى‌گردد كه در صورت انقضاى مهلت تعيين شده و آغاز درگيرى، باز هم اگر مشركى درصدد تحقيق پيام اسلام برآمد، به او پناه دهيد و كلام خدا را بدو برسانيد، چرا كه اساس احكام و پيمانها، همانا هدايت مردم است. بنابراين، بايد موقعيت افراد را در نظر گرفت و از جمود دربرخوردها پرهيز كرد، تا بتوان با بهره‌ورى از اصول تربيتى اسلام، راه را براى هدايت افراد هموار ساخت. اين آيه شريفه مى‌آموزد كه حتّى در بحبوحه جوّ مهيّج جنگ و جهاد، نبايد نرمشهاى اصولى، تكاپوها و روابط منطقى و فعّاليتهاى تبليغى و هدايتگرانه را مورد غفلت و مسامحه قرار داد. روشن است كه‌