اين كه هر چه از آن به دست آورد به آن حد قانع نگشته و به آن راضى نمى‌شود و دائماً چشم به اضافه‌تر از آن مى‌دوزد، بدون اين كه اين حرص و تشنگى‌اش بجايى منتهى شود، پس چنين كسى دائماً در فقر و تنگدستى بسر مى‌برد و هميشه دلش علاقه‌مند به چيزى است كه ندارد صرف‌نظر از غم و اندوه و اضطراب و ترسى كه از نزول آفات و روى آوردن ناملايمات و فرا رسيدن مرگ و بيمارى دارد؛ و صرف‌نظر از اضطرابى كه از شر حسودان و كيد دشمنان دارد، پس او على الدوام در ميان آرزوهاى برآورده نشده و ترس از فراق آنچه برآورده شده به سر مى‌برد. «١» ب- همنشينى با شيطان: قرآن در اين زمينه فرموده است:
«وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرينٌ» «٢» و هر كس از ياد خدا رو گردان شود شيطانى را به سراغ او مى‌فرستيم كه همواره قرين اوست! ج- قساوت قلب: چون دورى از ياد خدا انسان را در عالم ماده فرو مى‌برد، چشم دل انسان را از ديدن حقايق عوالم بالا محروم مى‌كند و با نرسيدن آب زلال معرفت به قلب، قلب انسان دورى كننده از ذكر خدا چنان سفت و سخت مى‌گردد كه هيچ چيزى در آن اثر نكرده و روى به هدايت نمى‌آورد.
چنانكه خداوند به موسى مى‌فرمايد:
«فَانَّ نِسْيانى‌ يُقْسِ الْقُلُوبَ» «٣» (اى موسى) به درستى كه فراموشى ياد من، قلبها را سخت مى‌گرداند.
معجزات پيامبران‌ «وَ لَقَدْ ارْسَلْنا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ وَ جَعَلْنا لَهُمْ ازْواجاً وَ ذُرِّيَّةً وَ ما كانَ لِرَسوُلٍ أَنْ يَأْتِىَ بِايَةٍ الَّا بِاذْنِ اللَّهِ، لِكُلِّ اجَلٍ كِتابٌ» «٤»