رحمت نجات بخش‌ منظور از كلمه «امر» در جمله «وَ لَمَّا جاءَ امْرُنا همين كه امر ما آمد» نازل شدن عذاب است. و در ظاهر مراد از كلمه «بِرَحْمَةٍ مِنَّا» آن رحمت عمومى كه كل جهان را فرا گرفته است، نيست، بلكه منظور، رحمت خاص الهى است كه مخصوص بندگان مؤمن اوست و آنان را از غضب الهى و عذاب ريشه‌كن كننده، نجات مى‌دهد.
عمران و آبادى‌ «وَ الى‌ ثَمُودَ اخاهُمْ صالِحاً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مالَكُمْ مِنْ الهٍ غَيْرُهُ هُوَ انْشَأَكُمْ مِنَ الْارْضِ وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فيها، فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا الَيْهِ انَّ رَبّى‌ قَريبٌ مُجيبٌ» «١» و به سوى (قوم) ثمود برادرشان صالح را فرستاديم. به قوم خود گفت: خدا را بپرستيد كه جز او معبودى‌نداريد، اوست كه شما را از زمين ايجادكرد و شما را درآن به‌آبادانى گماشت، پس، از او آمرزش بخواهيد و بسويش بازگرديد كه پروردگار من، نزديك و اجابت‌كننده (دعايتان) است.
«انشاء» به معناى ايجاد و تربيت چيزى است، و كلمه «عمارت» به معناى آن است كه زمين را از حال طبيعى‌اش به گونه‌اى برگردانند كه فوايدى كه مترتب بر آن است از آن استفاده شود و «استعمار» به معناى طلب عمارت است به اين معنا كه از انسان بخواهى زمين را آباد كند؛ بطورى كه آن بهره‌اى كه از زمين توقّع مى‌رود قابل برداشت باشد. «٢» خلقت زمين براى انسان‌ قرآن مجيد در آيات بسيارى يادآور مى‌شود كه خلقت زمين براى استفاده انسان است؛ چنانكه مى‌فرمايد:
«وَالْارْضَ وَضَعَها لِلْانامِ» «٣» (خدا) زمين را براى مردم قرار داد.