كرد و انتخاب امام دوم، انتخابى برخلاف بديهيات عقل و فطرت سالم بشرى است، به همين جهت در آخر آيه شريفه مى‌فرمايد: شما را چه مى‌شود؟ چگونه حكم مى‌كنيد؟ «١» ستم به خويشتن‌ «انَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئاً وَلكِنَّ النَّاسَ انْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ» «٢» خداوند به مردم ظلم نمى‌كند وليكن اين مردم هستند كه به خويشتن ظلم مى‌كنند.
اين آيه در حقيقت، پاسخى است به آنچه در دو آيه پيش ذكر شد. از اين رو لازم است اشاره‌اى به مطالب آن آيات بكنيم.
در دو آيه قبل؛ خطاب به رسول اكرم (ص) آمده است كه اى پيامبر! بعضى از كفّار و منكران به سخن تو گوش مى‌دهند و كلام تو را مى‌شنوند، ولى گوش قلبشان كر است و تو نيز نمى‌توانى كلامت را به آنها بفهمانى. كلام تو- قرآن معجزه صدق و حق است و آنها با گوش سر اين كلام را مى‌شنوند، ولى چون گوش قلبشان كر است آن را نمى‌فهمند.
همچنين بعضى به تو مى‌نگرند معجزات و كارهايت را كه مبتنى بر حقيقت است مى‌بينند. امّا چون چشم دلشان كور است، بصيرت، بينايى و شناخت پيدا نمى‌كنند و هدايت نمى‌شوند. بسيارند كسانى كه چشم و گوش ظاهرشان سالم است، ولى قلب آنان مريض است. حقايق و نشانه‌هاى خدا را در جهان هستى مشاهده مى‌كنند و آيات خدا را به گوش مى‌شنوند، ولى قلبشان نه مى‌شنود و نه مى‌بيند؛ اينها همان مرده‌دلانى هستند كه زمينه و استعداد هدايت يافتن را از دست داده‌اند. قرآن آنان را چنين توصيف كرده است: دلهايى دارند كه با آن فهم نمى‌كنند و چشمهايى كه با آن نمى‌بينند و گوشهايى كه با آن نمى‌شنوند، آنها همچون چهارپايان، بلكه گمراه‌ترند. «٣»