فصل ششم: معارفى از سوره ابراهيم‌ سوره «ابراهيم» كه در مكه نازل شده و داراى ٥٢ آيه مى‌باشد، مجموعه‌اى است از مبدأ و معاد، پندها، موعظه‌ها و سرگذشتهاى عبرت‌انگيز اقوام پيشين چون قوم عاد و ثمود.
بخشى از اين سوره چنانكه از نامش پيداست درباره حضرت ابراهيم (ع) است. اين سوره با هدايت، آغاز و با انذار، پايان مى‌پذيرد و بيانگر تبليغ آميخته به تهديد است.
فشرده مطالب سوره‌ ابتدا به بيان فلسفه نزول قرآن پرداخته و آن را هدايت مردم از ظلمت به سوى نور معرفى نموده است و در ضمن آن، كافرانى را كه از اين هدايت پيروى نكرده و تنها به حيات دنيا چسبيده‌اند، مورد نكوهش و تهديد قرار داده است.
تبيين اين سنت الهى كه خداوند هر پيامبرى را به زبان قوم خود مبعوث نموده است، مبعوث شدن موسى (ع) براى هدايت مردم از ظلمات به نور، يادآورى ايام اللَّه و داستان قوم نوح عاد و ثمود نيز از جمله مطالبى است كه اين سوره به آنها اشاره كرده است.
سپس بحثهاى كافران با پيامبران الهى را در زمينه دعوت به توحيد، نقل نموده و كافران را از سرانجام سختى كه در انتظ معارف قرآن (ج‌٣) كد ٤/٢١٤ ١٢١ خاكستر اعمال كافران ص : ١٢٠ ار آنان است با خبر ساخته و برخى از عذابهاى جهنم را به آنان گوشزد نموده است.
در ادامه مباحث سوره به نزاع بين مستضعفان كافر و مستكبران در قيامت اشاره كرده و ناتوانى مستكبران در كمك به مستضعفان كافر را يادآور شده است. در اين قسمت همچنين خاطر نشان ساخته كه شيطان نيز در قيامت از دوستان و اطاعت كنندگان خود