جمله «إِبْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ» انگيزه درونى درست انفاق را بيان مى‌كند و آن دو چيز است: يكى طلب خشنودى خدا و ديگرى تقويت روح ايمان و ايجاد آرامش در دل و جان. اين جمله مى‌گويد: انفاق كنندگان واقعى كسانى هستند كه تنها به خاطر رضايت خدا و تثبيت اين صفت در درون خود و همچنين براى پايان دادن به اضطراب وجدانى (كه بر اثر احساس مسئوليت در برابر محرومان پديد مى‌آيد) اقدام به انفاق مى‌كنند. «١» د- چگونگى منابع انفاق‌ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ماكَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْارْضِ وَلا تَيَمَّمُوا الْخَبيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِاخِذيهِ أِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فيهِ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حميدٌ «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از اموال پاكيزه‌اى كه به دست آورده‌ايد و از آنچه از زمين براى شما خارج ساخته‌ايم، انفاق كنيد و به سراغ قسمتهاى ناپاك آن نرويد تا از آن انفاق كنيد، در حالى كه خود شما حاضر نيستيد آنها را بپذيريد، مگر از روى چشم پوشى و كراهت و بدانيد خداوند بى‌نياز و شايسته ستايش است.
در اين آيه شريفه امر به انفاق اموال طيّب شده است.
طيّب عبارت است از هر آنچه كه ظاهرى پاك و باطنى خوش‌آيند داشته باشد كه گاهى از آن به دلچسب و مطبوع تعبير مى‌شود. فرق آن با طاهر اين است كه طاهر به چيزى مى‌گويند كه در ظاهر پاك باشد ولى طيّب، آن است كه هم در ظاهر و هم در باطن، پاكيزه و طبع‌پسند باشد. به عنوان مثال آب دهان پاك است ولى طيّب نيست زيرا بشر از آن متنفر است. «٣» با توجّه به معناى زيباى طيّب، چگونگى اموالى كه انفاق مى‌شود، معلوم مى‌گردد و آن اين كه: شما مؤمنان بايد همواره از اندوخته‌هايى كه در ظاهر خوب و از نظر باطن هم، مرغوب و عارى از هر نوع آلودگى است، انفاق كنيد.