قُلْ انَّنى‌ هَدانى‌ رَبّى‌ الى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ ديناً قِيَماً مِلَّةَ ابْراهيمَ حَنيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ «١» بگو: مرا پروردگارم به صراط مستقيم هدايت كرد كه دين استوار و آئين پاك ابراهيم است، و او از مشركان نبود.
الَمْ اعْهَدْ الَيْكُمْ يابَنى‌ آدَمَ انْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ انَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ وَ انِ اعْبُدُونى‌ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ «٢» اى فرزندان آدم! آيا با شما عهد نكردم كه شيطان را عبادت (و اطاعت) نكنيد كه او دشمن آشكار شماست و مرا بپرستيد (كه) اين صراط مستقيم است؟! در اين آيات از صراط مستقيم به «اعتصام بالله»، «دين استوار و آئين پاك ابراهيمى»، و «عبادت خداوند» تعبير شده است. در روايتى از امام صادق عليه‌السّلام نيز آمده است كه صراط مستقيم، «اميرالمؤمنين (ع)» است.
يادآور مى‌شويم كه در روايت مزبور، مصداق كامل و روشن صراط مستقيم، معرفى شده است، نه آنكه مفهوم آيه، منحصر و مخصوص به همين يك معنا باشد. «٣» نعمت يافتگان‌ صِراطَ الَّذينَ انْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالّينَ‌ راه كسانى كه بر آنها انعام فرمودى نه راه آنان كه مورد غضب واقع شدند و نه گمراهان.
مسلمان با اين جملات از خدا در خواست مى‌كند كه در جمع پيشروان هدايت قرار گيرد و آنها را نعمت يافتگان مى‌داند. و اين چشم داشتن به ايشان از برقرارى رابطه معنوى با آنها و پيروى از خط و برنامه زندگى آنها حكايت مى‌كند.