فقط اين بود كه پروردگارا گناهان ما و تندرويها در كارهايمان را ببخش. قدمهاى ما را استوار بدار و ما را بر جمعيت كافران، نصرت و پيروزى عطا فرما پس خداوند پاداش اين جهان و پاداش نيكوى آن جهان را به آنها داد و خداوند نيكوكاران را دوست دارد.
مردان پايدار الهى‌ به دنبال حوادث احد، آيه فوق با يادآورى شجاعت، ايمان و استقامت مجاهدان و ياران پيامبران گذشته، مسلمانان را به شجاعت و فداكارى و پايدارى تشويق مى‌كند و در ضمن، آن دسته‌اى را كه از ميدان احد فرار كردند، سرزنش كرده و مى‌گويد: پيامبران بسيارى بودند كه خداپرستان مبارزى در صف ياران آنها قرار داشتند. آنان به يارى پيامبران خود برخاستند و از تلفات سنگين و جراحات سخت و مشكلات طاقت فرسايى كه در راه خدا ديدند هرگز سست و ناتوان نشدند. آنها در مقابل دشمن هيچ‌گاه زارى و كرنش نكردند و تسليم نشدند «ما ضَعُغُوا وَ مَا اسْتَكانُوا» بديهى است خداوند نيز چنين افرادى را كه دست از مقاومت بر نمى‌دارند دوست دارد «وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ».
آنها به هنگامى كه بر اثر اشتباهات يا سستيها، يالغزشها گرفتار مشكلاتى در برابر دشمن مى‌شدند به جاى اينكه ميدان را به او بسپارند و يا تسليم شوند و يا فكر ارتداد و بازگشت به كفر در مغز آنها پيدا شود، روى به درگاه خدا مى‌آوردند و ضمن تقاضاى بخشش گناهان خود، از پيشگاه خداوند تقاضاى صبر، استقامت و پايمردى مى‌كردند و مى‌گفتند:
رَبَّنَا اغْفِرْلَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فى‌ أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْناعَلىَ الْقَوْمِ الْكافِرينَ‌ پروردگارا! گناهان ما را بيامرز و از تندرويهاى ما درگذر و ما را ثابت قدم بدار و بر كافران پيروز بگردان.
آنها به سبب اين طرز تفكر و عمل بزودى پاداش خود را از خدا مى‌گرفتند. هم پاداش اين جهان را كه فتح و پيروزى بر دشمن بود و هم پاداش جهان ديگر را، «فَاتَيهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ اْلاخِرَةِ.» «١»