د- چون آفرينش را هدفدار مى‌بينند، به وجود جهان ديگر و پاداش و كيفر، معتقد مى‌گردند.
ه- منادى توحيد را از صميم جان لبيك مى‌گويند.
و- از غرور دورى جسته، خود را در پيشگاه خدا، گناهكار مى‌بيند.
ز- آرزويشان اين است كه هنگام مرگ، با ابرار باشند و در راستاى هدف آنان جان دهند.
ح- وعده‌هاى الهى را باور دارند و از خدا مى‌خواهند آنان را به آن وعده‌ها برساند.
ط- از رسوايى و خوارى در جهان ديگر هراسناكند و از خداوند مى‌خواهند كه آنها را رسوا نگرداند.
توصيه مهّم‌ اين آيات، انسان را به تفكّر در آفرينش براى درك عظمت حق تعالى فرا مى‌خواند.
تفكّرى عميق در خلقت آسمانها، زمين و شب و روز، تا عظمت، قدرت، حكمت و لطف حق تعالى را دريابد و به هدفدارى خلقت پى‌ببرد و با شناخت عميق و آگاهانه به درگاه حق تعالى رو آورد و عاجزانه از او طلب رحمت، مغفرت و سعادت نمايد؛ به همين جهت در روايات نسبت به خواندن اين آيات و تفكّر در مضامين آن، مخصوصاً در نيمه‌هاى شب، توصيه شده است و سيره پيامبر و امامان برخواندن اين آيات در نيمه‌هاى شب و تفكّر و تأمل در عظمت آفرينش بوده است. «١» رسول خدا (ص) فرمود:
... خداوند در شبى كه گذشت آيات تكان دهنده اى بر من نازل كرده است؛ سپس اين آيات را قرائت كرد و فرمود: واى به حال آن كس كه آنها را بخواند و در آنها نينديشد. «٢»